هشدار و اطلاع رسانی میدانی در شرایط اضطراری

هشدار و اطلاع رسانی میدانی در شرایط اضطراری

فرمت: Pdf  تعداد صفحات: 20

فهرست:

1. اهداف هشدار و اطلاع‌رسانی در شرایط اضطراری
2. سیستم‌های هشدار اولیه و فازهای آن
3. روش‌های اطلاع‌رسانی در شرایط اضطراری
4. نقش رسانه‌ها در مدیریت سانحه
5. موانع اطلاع‌رسانی در سوانح
6. اولویت‌های مراکز اطلاع‌رسانی
7. تجهیزات ضروری برای هشدار و اطلاع‌رسانی
8. شیوه‌های ارتقای اطلاع‌رسانی
9. مسئولیت‌ها و تقسیم وظایف
10. پیامدهای ضعف اطلاع‌رسانی

مدیریت شرایط اضطراری با انجام فعالیت‌هایی نظیر برنامه‌ریزی در راستای هشدار و اطلاع‌رسانی با حفاظت از سلامت و ایمنی کارکنان، سازمان را به اهدافش رهنمون می‌سازد. واکنش در شرایط اضطراری در سایت به دلایلی از جمله آتش‌سوزی، نشت مواد خطرناک و تهدیدات نظامی الزامی می‌گردد و در بین بدون هشدار و اطلاع‌رسانی مناسب احتمال بروز سردرگمی، اتلاف وقت و سایر منابع و اختلال در برنامه‌ها افزایش می‌یابد. در صورتی که وسعت یک سازمان یا تعداد فعالیت‌ها یا افراد درگیر و یا پیچیدگی و تعدد فرایندهای آن زیاد باشد، برنامه‌ریزی برای هشدار و اطلاع‌رسانی از اقدامات اجتناب‌ناپذیر است. در این راهنما تلاش خواهد شد با معرفی هشدار و اطلاع‌رسانی به عنوان یک ابزار مدیریتی، جایگاه آن در بهبود سازوکار و ساختارهای مدیریت شرایط اضطراری و بحران برشمرده شود.

هدف: هدف از تدوین این راهنما، ارائه سندی برای تدوین و پیاده‌سازی عملیات هشدار و اطلاع‌رسانی در طرح مدیریت اضطراری در سایت برای تحقق موارد ذیل است:

• تقسیم وظایف مرتبط با مدیریت واکنش در شرایط اضطراری، به منظور اجرای سریع دستورالعمل‌های مرتبط با واکنش در شرایط اضطراری و پیشگیری از تداخل وظایف
• پیش‌بینی مسائل و مشکلات آتی و برنامه‌ریزی برای هشدار و اطلاع‌رسانی شرایط اضطراری
• بررسی شرایط و وظایف تیم پاسخ پزشکی در راستای هشدار و اطلاع‌رسانی در زمان بحران
• حصول اطمینان از دستیابی به سطح بالای هماهنگی و عدم تداخل اقدامات هشدار و اطلاع‌رسانی با عملیات تیم پاسخ پزشکی به بحران
• جلوگیری از گسترش وضعیت‌های اضطراری و آسیب رسیدن به افراد جامعه و سازمان
• کاهش آثار و پیامدهای جانی، مالی و زیست محیطی حوادث پرتوی

شرح:

هشدار در سوانح

روش‌های مناسب برای مقابله با سوانح برای هر جامعه‌ای ضرورت دارد زیرا هیچ جامعه‌ای از سوانح طبیعی یا انسان‌ساز کاملاً مصون نیست؛ لذا، وجود برنامه‌های واقعی، تمرین و هماهنگ‌شده برای مواجهه با سوانح و مدیریت آن‌ها و پیشگیری از بروز بحران‌ها ضرورت دارد. توسعه برنامه‌های شناسایی مناطق پرخطر و مدیریت خطرپذیری در عملیات اجرایی سیستم‌های هشدار اولیه و نیز به‌کارگیری تکنیک‌های انتشار اطلاعات در مناطق مختلف، نقش اساسی در کاهش آسیب‌های ناشی از سوانح داشته و می‌تواند به آمادگی بیشتر و مدیریت مناسب در مواجهه با سوانح یاری رساند. بااین‌حال برنامه مدیریت سوانح ضرورتاً از نقطه‌ای به نقطه دیگر براساس میزان خطر، منابع، ظرفیت و توان پاسخ‌دهی و با توجه به دیگر متغیرها متفاوت است.

وجود یک برنامه ازپیش‌تعیین‌شده مبتنی بر هشدار پس از سوانح، نقش شایانی در کاهش اثرات سوانح خواهد داشت. با افزایش آمادگی برای مواجهه با سوانح از طریق استقرار سیستم‌های هشدار می‌توان کاهش تلفات، کاهش ترس و اضطراب ناشی از سانحه را انتظار داشت.

سرمایه‌گذاری کلان در راستای پژوهش و تحقیقات پیرامون مدیریت سانحه، از جمله اطلاع‌رسانی و افزایش سطح آگاهی مردم در مورد سانحه، به‌ویژه در کشور سانحه‌خیزی همچون ایران، از ضروریات اساسی در گام‌های نخست است.

آنچه را که باید پس از وقوع سانحه هزینه نمود، بهتر است قبل از وقوع آن در جهت اطلاع‌رسانی و افزایش سطح آگاهی‌های مردم و کاهش خطرات و پیامدهای آن سرمایه‌گذاری کرد تا از تلفات جانی و خسارات مالی اضافی جلوگیری به‌عمل آید. در خصوص سرمایه‌گذاری به منظور آموزش و ارتقای سطح آگاهی‌های مردم باید از کشورهایی نظیر ژاپن را الگو قرار داد. این کشور ژاپن به عنوان یک کشور زلزله‌خیز در جهان معروف است. این کشور از سال‌ها پیش برای جلوگیری از خسارات و تلفات ناشی از زلزله، هر ساله مبلغی در حدود دو میلیارد دلار برای پژوهش‌های علمی و تدارک تدابیر لازم برای کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان فاجعه‌آمیز زلزله‌هایی که امروزه برای کشورهای جهان سوم، برای مردم شهر توکیو زلزله‌های غیرمخرب به شمار می‌روند. در یک برنامه آموزش عمومی که هر ساله در ژاپن برگزار می‌شود در هر دوره حدود ۱۰ میلیون نفر آموزش می‌بینند.

در آموزش عمومی و بالا بردن سطح آگاهی عمومی نقش سازمان‌های غیردولتی غیرقابل انکار است. به‌عبارت دیگر، آمادگی در برابر سوانح مخرب، امری نیست که دولت‌ها به تنهایی بتوانند از عهده آن برآیند.

سیستم‌های هشدار اولیه در سوانح

این سیستم‌های اطلاع‌رسانی، برای اثرگذاری بیشتر، نهادهای مسئول در زمینه مدیریت سانحه را باید به‌طور فعال در امر اطلاع‌رسانی مشارکت داده، آموزش و آگاهی‌های عمومی لازم در زمینه خطرات را در اولویت قرار دهند. سیستم‌های هشدار اولیه یکی از عوامل اصلی کاهش اثرات سوانح است و سبب کاهش تلفات جانی و اثرات منفی اقتصادی و مادی ناشی از سوانح می‌گردد.

سیستم هشدار اولیه به‌مثابه اقدامی غیرسازه‌ای به منظور کاهش اثرات سانحه طراحی می‌شود و عبارت است از تأمین و ارائه به‌موقع و مؤثر اطلاعات، از طریق سازمان‌های تعیین‌شده، به‌گونه‌ای که به افراد در معرض خطر فرصت عکس‌العمل مناسب را می‌دهد تا از خطر پیشگیری کرده، آن را کاهش دهند و برای پاسخ مؤثر آماده باشند.

• فاز زرد: مرحله بدون خطر
• فاز نارنجی: آمادگی سازمانی و اطلاع‌ رسانی به مردم
• فاز قرمز: تخلیه و حرکت به نقاط امن

پیش‌بینی وقوع سوانح و بررسی زمان رخداد سانحه، بستگی به نوع سانحه دارد. به‌عبارت دیگر امکان هشدار اولیه و میزان آمادگی در پاسخ به سانحه با بازه زمانی وقوع سانحه رابطه مستقیم دارند. سوانح مختلف به سیستم‌های هشدار اولیه متفاوتی نیاز دارند. به‌عنوان مثال، سیستم هشدار اولیه یک سونامی با سیستم هشدار زلزله بسیار متفاوت می‌باشد. ازاین‌رو، سیستم‌های هشدار اولیه را براساس زمان وقوع سوانح می‌توان به هشدارهای کوتاه‌مدت و بلندمدت دسته‌بندی نمود. پیش‌بینی برخی از سوانح با چالش‌های اساسی روبه‌رو بوده و امکان اطلاع‌رسانی دقیق در این سوانح موجود نمی‌باشد.

ادامه مطلب را با دانلود فایل پیوستی مشاهده کنید.

حتما بخوانید:

⇐ مدیریت اقدامات در میدان سانحه

⇐ هماهنگی اقدامات درمانی میدانی در شرایط اضطراری

⇐ مدیریت ارتباطات در شرایط اضطراری