توصیه هایی برای طراحی صندلی پست کار

توصیه هایی برای طراحی صندلی پست کار

فرمت: Pdf  تعداد صفحات: 6

موضوعات:

• راهنمایی های جهت پست کار
• راهنمایی هایی برای پست های پایانه های تصویری
• نتیجه گیری

در این مقاله، توصیه‌هایی عمومی برای طراحی صندلی پست کار ارائه شده است. به منظور جلوگیری از ناراحتی‌های کمر، باید صندلی زاویه‌ای به اندازه ۱۰۵° بین تنه و ران‌ها ایجاد نماید. برای کارهایی که به صورت خمیده رو به جلو انجام می‌شوند، اگر نشستنگاه صندلی دارای قابلیت چرخش به سمت جلو باشد زاویه یاد شده تأمین خواهد شد. بیشتر عدم تطابق‌ها در محیط کار زمانی ایجاد می‌شود که یک صندلی به پست کار اضافه شود. عدم تطابق‌ها را می‌توان از طریق مطالعه نوع کار اپراتور و همچنین به وسیله طراحی صحیح پست کار از میان برداشت. این بدان معناست که محیط کار و صندلی به عنوان یک واحد منفرد مورد توجه قرار گیرند. در این مقاله توصیه‌های عمومی در زمینه طراحی پست کار آورده شده است، اما بایستی توجه داشت که در هر زمینه، نوع کار مورد تجزیه و واکاوی قرار گیرد، زیرا طراحی صندلی برای یک پست کار خاص نمی‌تواند برای تمام پست‌های کار مناسب باشد.

راهنمایی‌هایی برای پست کار

1- در کارهایی که اپراتور دائماً به اطراف می‌چرخد، برای جلوگیری از وارد آمدن فشار چرخشی بیش از حد به مهره‌های کمر توصیه می‌شود از صندلی‌های گردان استفاده گردد. علت ایجاد فشار چرخشی این است که لگن خاصرة اپراتور به نشستگاه صندلی چسبیده است و هیچ حرکتی ندارد، از این رو اپراتور کاربر باعث انتقال مستقیم نیروی چرخشی به مهره‌های کمر خواهد شد. توصیه می‌شود که صندلی دارای پشتی باشد زیرا پشتی تکیه‌گاهی برای کمر و مهره‌ها خواهد بود. پشتی صندلی همانند نشستگاه آن بایستی دارای قابلیت چرخش باشد تا مانع حرکت تنه نگردد.

2- بر اساس اطلاعات آنتروپومتریک، فاصله بین پایه‌های صندلی بایستی از عرض ۴۰ تا ۶۵ سانتی‌متر و از عمق ۳۰ تا ۶۵ سانتی‌متر باشد. تعیین ارتفاع مناسب دشوار است، زیرا ارتفاع مناسب برای صندلی به ارتفاع سطح کار بستگی دارد و ارتفاع سطح کار نیز خود به نوع کاری که انجام می‌گیرد وابسته است. ارتفاع سطح کار در کارهایی نظیر مونتاژ کمتر از ارتفاع آن در کارهای اداری و ماشین‌نویسی و… است. گراندجان (۱۹۸۲) توصیه می‌کند که در کارهای معمولی ارتفاع سطح کار ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متر پایین‌تر از ارتفاع آرنج باشد و برای کارهای دقیق این ارتفاع ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر پایین‌تر از ارتفاع آرنج قرار گیرد.

3- برخی کارها به طور متناسب به صورت ایستاده و نشسته انجام می‌گیرد. در این موارد، ارتفاعی که برای سطح کار در نظر گرفته می‌شود ارتفاع ایستاده است. البته بایستی فضای کافی برای پایه‌های اپراتور نشسته نیز در نظر گرفته شود و تکیه‌گاهی به عنوان زیرپایی فراهم گردد. لازم است که ارتفاع صندلی برای چنین پست‌هایی قابل تغییر باشد. این ارتفاع بین ۷۵ تا ۹۰ سانتی‌متر قابل تنظیم است.

4- در مورد ارتفاع میز صفحه نمایش بایستی گفت که ارتفاع چشمان اپراتور تعیین‌کننده وضعیت استقرار و ارتفاع آن است. کنترل‌های دستگاه باید در فاصله دسترسی طبیعی اپراتور قرار گیرند تا از ایجاد هرگونه خستگی غیر ضروری جلوگیری شود. کندی و بیتم معیارهای پیشرفته‌ای را در زمینه طراحی چنین میزی ارائه کرده‌اند.

5- پست‌هایی که دارای پدال پای هستند، نیازمند توجه زیادی می‌باشند. در مطالعه‌ای که اخیراً توسط برانسویک (۱۹۸۴) صورت گرفته، مشخص شده است که افزایش زاویه خمش مفصل ران و کشیدگی زیاد زانو هنگام فشار بر روی پدال باعث افزایش خطر ابتلا به لوردوز کمر می‌شود.

شکل 1: زاویه خمش زانو

نویسنده نتیجه می‌گیرد (شکل ۱) زمانی که زاویه خمش زانو ۹۰ تا ۱۱۰ درجه است، نشستگاه صندلی می‌تواند هر زاویه‌ای از ۵° به سمت عقب تا ۲۵° به سمت جلو داشته باشد و هنگامی که زاویه خمش زانو ۳۰° تا ۷۰° است، نشستگاه صندلی باید بتواند حداقل ۱۰° به سوی جلو چرخش کند (به منظور کاهش زاویه خمش ران، یعنی زاویه بین تنه و ران). ذکر این نکته ضروری است که صندلی راننده در تمام اتومبیل‌ها دارای زاویه‌ای به سمت عقب است. در حالی‌که پدال‌ها در جایی استقرار یافته‌اند که زاویه خمش زانو حداقل ۷۰° است. افزایش فشار بین دیسک‌ها در ستون فقرات هنگام فشار بر روی پدال کلاچ را (که به علت زاویه خاص زانو ایجاد می‌شود و به وسیله اندرسون و همکاران، ۱۹۷۵ نشان داده شده است) می‌توان عامل بالقوه برای ناراحتی‌های ستون مهره‌ها دانست. البته بسیار زود است که شیوع دیسک کمر در بین رانندگان را به این موضوع ارتباط داد، اما وجود تناسب بین زاویه نشستگاه صندلی و محل استقرار پدال‌ها می‌تواند فشار وارد بر مهره‌ها را کاهش دهد. این موضوع نیازمند مطالعات بیشتری است.

ادامه مطلب را با دانلود فایل پیوستی مشاهده کنید.

حتما بخوانید:

⇐ ارگونومی در طراحی صندلی

⇐ طراحی پست کار بسته بندی