پروانه های کار گرم و سرد

پروانه های کار گرم و سرد

فرمت: pdf   تعداد صفحات: 27

فهرست:

• پروانه کار گرم
• کار گرم بر روی تجهیزات در حال کار
• توجه لوزی خطر مواد در فرایند کار گرم
• حریق در عملیات کار گرم
• خصوصیات مربوط به اشتعال‌پذیری
• معیار سنجش آسیب ناشی از تشعشع آتش
• انفجار در عملیات کار گرم
• معیار سنجش آثار ناشی از موج انفجار
• شرح یک حادثه حادثه در میدان نفتی در شهر نفتی رالی ایالت می سی سی پی ایالات متحده
• ملاحظات مهم در صدور پروانه‌های کار گرم و سرد
• نحوه تکمیل و مراحل صدور پروانه کار گرم و سرد
• شرایط صدور و اجرای پروانه کار گرم و سرد
• آزمایش گازها
• تمدید، تجدید و ابطال پروانه کار گرم و سرد
• مسئولیت‌ها

همانگونه که در تعاریف به آن اشاره شد، کار گرم عبارت است از انجام کاری که حرارت مورد استفاده و یا جرقه ایجاد شده (ناشی از شعله، الکتریسیته ساکن و نظیر آن) در آن کار به شدتی باشد که باعث انفجار و اشتعال هر نوع ماده سوختنی اعم از بخارات، گازها، مایعات، و جامدات قابل اشتعال موجود در محیط کار گردد. همچنین عبارت است از کاری که شامل کار گرم نیست و در محوطه های آزاد و ممنوعه توسط اشخاصی انجام می‌شود که بطور روزمره در آن محوطه‌ها به کارهای فوق اشتغال ندارند.

پروانه کار گرم

پروانه کار گرم باید قبل از هر فعالیت جوشکاری یا ایجادکننده جرقه در نواحی فرایندی و تاسیسات عملیاتی که مواد قابل اشتعال یا قابل احتراق مورد استفاده قرار می‌گیرد و یا انبار می‌شود، صادر گردد.

فرایند پروانه باید مشخص نماید چه کسی مسئول بازرسی از محیط کار، انجام تست گاز و تائید پروانه کار برای انجام کار گرم است. پروانه کار گرم به طور معمول برای انجام کار در محلهایی که به‌عنوان نواحی مجاز “کار گرم” معین شده اند، نیاز نیست، مثلا جوشکاری تعمیراتی در کارگاه‌ها یا نواحی ساختمان و نصب که از تاسیسات عملیاتی و هیدروکربنی جدا شده باشند. این نواحی باید به صورت دوره‌ای جهت ایمن بودن و عدم تغییر شرایط از وضعیت ایمن مورد بازرسی قرار گیرند. در صورتی که کار گرم در یک فضای بسته انجام شود، پروانه فضای بسته باید مکمل پروانه کار گرم باشد.

کار گرم بر روی تجهیزات در حال کار

تعمیرات بر روی تجهیزات در حال کار هرگز نباید بعنوان یک فعالیت تعمیراتی” روتین “در نظر گرفته شوند. کار گرم نباید روی ظرف یا بخشی از تجهیزات در حال کار انجام گیرد، مگر اینکه:

۱- تعیین گردد که هیچ ماده قابل اشتعال یا قابل احتراق در محیط کار وجود نداشته باشد.

۲- احتمال اینکه مواد قابل اشتعالی به ناحیه در حین انجام کار گرم وارد شوند، وجود نداشته باشد.

شکل 1: از فرایند تصمیم‌گیری برای کار روی تجهیزات در حال کار

توجه لوزی خطر مواد در فرایند کار گرم

استاندارد NFPA 704 در مورد لوزی خطر ارائه شده که نمونه‌ای از آن در شکل 2 دیده می‌شود. این استاندارد توسط سازمان ملی پیش‌گیری از حریق آمریکا ( ) پدید آمده است. آتش‌نشانان از این استاندارد برای شناخت سریع خطر استفاده می‌کنند. این لوزی از چهار بخش تشکیل شده است که هر رنگ پیام ویژه‌ای دارد:

شکل 2: نمونه‌ای از یک لوزی خطر

• رنگ آبی بیان‌گر میزان خطرات سلامتی
• رنگ قرمز بیان‌گر میزان خطرات حریق
• رنگ زرد نشان‌گر میزان واکنش‌پذیری شیمیایی
• و رنگ سفید بیان‌گر خطرهای ویژه می‌باشد.

میزان خطرهای سلامتی، اشتعال‌پذیری و واکنش‌پذیری از ۰ (صفر) تا ۴ دسته‌بندی شده‌اند که ۰ (صفر) نشان‌گر بی‌خطری و ۴ بیان‌گر خطر فراوان است.

جدول 1: راهنمای بخش آبی لوزی خطر

جدول 2: راهنمای بخش قرمز لوزی خطر

 جدول 3: راهنمای بخش سفید لوزی خطر

جدول 4: نمادهای ویژه در لوزی خطر

نکته: فقط علایم W و OX/OXY جز علایم رسمی استاندارد 704 NFPA است و بقیه علایم بصورت غیر رسمی استفاده می‌شود.

حریق در عملیات کار گرم

یکی از مهم‌ترین مخاطرات موجود در صنایع فرایندی آتش است. آتش شامل یک واکنش شیمیایی است که درآن ماده قابل اشتعال با اکسیژن ترکیب شده و مقداری انرژی از این واکنش آزاد می‌گردد. آتش معمولاً موقعی اتفاق می‌افتد که یک منبع حرارتی در کنار یک ماده اشتعال‌پذیر قرار گیرد. اگر ماده جامد یا مایع اشتعال‌پذیر گرم شود بخار از آن متصاعد می‌گردد و اگر غلظت این بخار به حد کافی برسد یک مخلوط اشتعال‌پذیر با اکسیژن موجود در هوا تشکیل می‌دهد و اگر این مخلوط تا حدی گرم شود که به نقطه اشتعال برسد، فرایند آتش‌سوزی شروع می‌شود.

بنابراین می‌توان گفت که برای شروع آتش‌سوزی وجود سه عنصر به عنوان آغازگر واکنش‌های شیمیایی (عنصر چهارم) ضروری است: ماده سوختنی، اکسیژن و حرارت. اگر یکی از این شرایط موجود نباشد آتش ایجاد نمی‌گردد و اگر در موقع ایجاد آتش یکی از آنها حذف شود، آتش خاموش می‌شود.

حرارت لازم برای ایجاد آتش، معمولاً در ابتدا توسط یک منبع حرارتی مثل یک جرقه کوچک تأمین شده و در ادامه حرارت لازم توسط گرمای آزاد شده از فرایند سوختن تامین می‌شود. مقدار حرارت لازم برای شروع آتش‌سوزی به نوع ماده سوختنی بستگی دارد. گاز یا بخار ممکن است توسط یک جرقه کوچک مشتعل شود درحالی‌که ماده مایع یا جامد ممکن است به مقدار انرژی بیشتری احتیاج داشته باشد.

همانطور که گفته شد شرایط لازم برای آتش سوزی، به نوعی نشان‌دهنده نحوه خاموش کردن آتش نیز می‌باشد. اولین روش ممکن، قطع مواد سوختنی است. این روش به ویژه در مواردی که آتش-سوزی بر اثر نشت مواد ایجاد می‌شود موثر است. روش دوم حذف منبع حرارت است که معمولاً با ریختن آب و یا مواد ضد حریق بر روی آتش امکان پذیر است. مورد سوم قطع اکسیژن از محل آتش‌سوزی است که مثلاً بصورت ریختن کف یا استفاده از گازهای بی اثر در محیطهای بسته عملی می‌گردد. آتش‌هایی که بر اثر سوختن مایعات به وجود می‌آیند معمولاً با کاهش غلظت اکسیژن تا ۱۲ تا ۱۶ درصد مولی خاموش می‌شوند. برای خاموش کردن آتش مواد جامد غلظت اکسیژن را باید بیشتر از ای مقادیر کم کرد و آن‌را به حدود ۲ تا ۵ درصد مولی رسانید.

ادامه مطلب را با دانلود فایل (تایپ شده و باکیفیت) پیوستی مشاهده کنید.

حتما بخوانید:

⇐ پروانه های انجام کار در صنعت گاز

⇐ دستورالعمل صدور پروانه های فعالیت (PTW)

⇐ سیستم پروانه کار در HSE

   

نویسنده: سیروان شیخی

«تجربه در صنعت»، زیربنایِ اشتیاقِ من به دنیایِ HSE است. با بیش از ۱۳ سال فعالیت اجرایی و تخصصی، هدفم در این وب‌سایت، پل زدن میان دانشِ آکادمیک و نیازهای واقعیِ صنعت است. همراه با تیم تخصصی‌ام، می‌کوشیم تا با ارائه محتوای کاربردی و به‌روز، مسیرِ رشد حرفه‌ای شما را هموارتر کنیم. خوشحال می‌شوم در صفحه لینکدین، تجربیاتمان را به اشتراک بگذاریم و در این مسیر تخصصی همراه هم باشیم.