شعر ایمنی

شعر ایمنی

شعر زیر توسط دوست خوبم مهندس جهانگیری مسئول HSE فازهای 24-22 پارس جنوبی ایمیل شده و دیدم بد نیست اینجا باشه

شعر اول:

سلامی  چون بوی گلهای بهاری          به همکاران  سختکوش  حفاری

اگر داری تو عقل و دانش و هوش         نکات ایمنی را بسپار تو در گوش

بیا آموزش سیفتی (safety) فراگیر       که گفت از ایمنی خود را جدا گیر ؟

 اگر راننده هستی  یا که برقکار          اگر حفار روزی یا  که شب کار (مبحث نوبت کاری )

اگر باشی  موتور من  یا سکوبان         اگر واش  کولی هستی  یا دکلبان

محیط  کار ریگ (RIG) را کن نظافت     که از آلودگی  خیزد  هر آفت

محیط کار  اگر آلوده گردید                دگر کی می توان آسوده  گردید ؟ ( اشاره به House Keeping)

کلاه و کفش و گوشی و عینک          چو کار آغاز  شود باید زد اینک (PPE)

دکلبان  را زما  باشد یکی پند            به ارتفاع  بباید بست کمربند ( ایمنی در ارتفاع )

ز زیر  بار معلق کم گذر کن                زهر کار خطر باری  حذر کن

که چشم همسر و فرزند دلبند           تو را در انتظار است ای خردمند

 محیط  کار اگر پا می گذاری              دقت  باید نمود با هوشیاری

 همیشه زیر پایت را نگاه کن             به چشم باز، زهر جایی گذر کن

ز تعویض  هر دنده  آچار                   سکوبان  گر کند  غفلت به ناچار

زیانش  می رسد بر جان یاری           که کار را سرسری بگرفت و باری

وسائل  را به جای خود  بذارید           و یا آنرا به همکاران  سپارید

اگر ابزار  کار فرسوده گردد                دگر بر زحمتت افزوده گردد

 رعایت کن اصول ایمنی را                چرا بر جان پسندی  دشمنی را

من این شعر را سرودم تابر این کار     عمل کردن بود بهتر ز گفتار

---

شعر دوم: اول ایمنی بعد کار

تو را گفتیم و میگوییم ای یار                            که اول ایمنی شرط است در کار

سلامت بودنت گام نخست است                      تو را جان سلامت داد، دادار

مخور تشویش و رنج و غصه و غم                      روان خویش از آفت بری دار

کتاب درد و لوح استرس را                                به کنجی نه ، میاور برسرکار

اگر آسیب گیرد دامنت را                                  ندارد حاصلی اندوه بسیار

چرا عاقل کندکاری که داند                               پشیمانی بود فرجام آنکار

کسی در خانه مانده چشم در راه                      بگو چشم ومنه در چشم خود خار

دمی غفلت پشیانیست یک عمر                       مروری کن بکار خویش یکبار

چه دانی آنه می داند زبالا                               پو باران می نشیند یا چوآوار

کلاه وکفش و عینک بهر آنست                          که ایمن مانی از آسیب و آزار

چو خواهی بشنوی آهنگ هستی                     به گوش خود بنه گوشی مکن عار

مگو آسیب و محنت در کمینند                           چه غم باشد اگر باشیم هشیار

خبر دادم که تا دیگر نگویی                               حوادث بیخبر آید به یکبار

به نرمی فرصت از ما می رباید                          ندارد رحمتی این چرخ غدار

مصمم باش بر حفظ تن خویش                          که نقص عضو غمبار است غمبار

حقیقت بشنو از قاسم که گوید                         برادر ایمنی اول ، سپس کار

---

شعر سوم:

ایمنی  قانون  بهتــــر  زیســــــتن    خنده بسیار  وکم بگریســـــتن

ایمنی فن حفاظــــت ا ز بدن          حفظ تجهیزات کار و، جان و تن

ایمنی یعنی مهار هــــر خطــــــر     کار ایمن تر ، بود پر بــــــار تــــــر

ایمنی آمیزش عقل است و کــار      کارنا ایـمن بود چون   چوب  دار

ایمنی تدبیر فن و عقل و هــوش      جان  من د رکار ایمن تر  بکوش

ایمنی بر کار مــا لـــذ ت  دهــــد      کارگر را قدرت و عزت دهد

ایمنی پر بــــار  ســازد کــــار  را       رام  کند تجهیز  و هم  ابــــزار  را

کارنا ایمن زجهل است و جنون         می دهد هر لحظه ای آن بوی خون

کار عبادت هست چون حج و نماز      کار ایمن کن که گردی سرفراز

کار ناایمن سراسر هست خطر         کآتشش سوزاند باهم خشک و تر

همسر و  فرزندمان  در انتظـــار         تاکه برگردیم سلا مت ما زکار

کار نا ایمن بلای  جان  ماســـت        کارایمن برکتی درخوان ماست

ای فروتن کن  رعایت  ایمنـــــی        گرنداری با خودت  اهریمنی

---

شعر چهارم:

از اصـــول ایــمنی گویـم تـورا ای باهنـر                    تا که عمر تو شود شیرین همانند شکر

گر شدی مشغول کاری زین عمل غافل مشو           باید ابـزاری منـاسب را بگـیری در نظر

چون محیط کار خود را نامناسب دیده ای                 زود اقـدامی بکـن زان پیـش که بینی ضـرر

ایمنی را کن بپـا بـا سر پرست قسمتـت                کن هماهنگی تو با او ، باشد این خود یک هنر

هر موادرا که دیدی دست خود در آن نکن                 شاید آن سوزند ه باشد ،می زند بر تو شرر

گربخواهی بر سرکارت روی بی گفـتگو                     یـک کلاه ایمنی بـاید تو بـگذاری به سـر

قابـل تعویـض باشد عینکت گرشد خـراب                 چشم ،تعویضی نباشد گویمت هان ای پسر

کار سنگین میکنی ،پس دستکش در دست کن         تا بماند در سلامت این دودست پر گهر

ماسک باید استفاده در محیط پر ز گاز                       تا نگردد تکه پاره قلب واحشاءوجگر

داربستی کن بپا در ارتفاع امـا بــدان                        یک کمر بند نجات ای جان بزار دور کمر

کفش تو باید که باشد ایمنی در هر زمان                گر بخواهی این دو پا باشد که دور از هر خطر

---

شعر پنجم:  شعر بهداشت محیطی

بهداشت محیط اگر رعایت گردد           پاکی ز برای همه عادت گردد

با سبزه و گل و همت اهل زمین           اندیشه آدمی سلامت گردد

بهداشت محیط کار و رفتار                    دارد به جهان بسی خریدار

آنان که جز آن رهی نپویند                     جان و تنشان مباد بیمار

بهداشت محیط خلق ایران                     با وحدت ما شده نمایان

پیشگیری ز درد و ناخوشی هاست       این حافظ جسم و جان انسان

طبیعت سالم و پاکش قشنگ است      بشر با قهر آن در حال جنگ است.

ز جان  از بهر حفظ آن بکوشیم               کز آن غافل شدن بسیار ننگ است.

فضای زندگی گر پاک باشد                    در آن نسل بشر چالاک باشد

کسی کو میهنش را دوست دارد             سزد در حفظ آن بی باک باشد

 

 

حتما بخوانید:

⇐ 50 شعار اصلی ایمنی

⇐ شعار HSE

 

منبع: بهداشت حرفه ای