هر راکتور 6000 مگاوات ظرفیت تولید الکتریسیته داشت. قرار بود دو سانتریفوژ دیگر هم بسازند. در 16 اوریل 1986 در صبح حادثه ،مامورین کنترل متوجه نقصی در سانتریفوژ شماره 4 شدند. در بررسی آن مامورین به بحث های ایمنی توجه نداشتند و در اثر یا فزایش قدرت ناگهانی ،میله محوری سانتریفوژ تخریب شد و انفجاری سبب تشکیل یه حفره در سقف پلانت شد. 650 میلیون کوری رادیواکتیو فرار کرد

باد ،این مواد و ذرات را به شمال غربی یعنی سوئد ،لهستان و مهمتر از همه بیلو روسی برد .سپس باد ،اینها را به روسیه هم برد. 5000 متر یتن موادی چون سرب ،ماسه و رس بر سانتریفوژها ریخته شدند.

مردم شهر پریپیات از شهر خارج شدند.دایره ای به شعاع 30 کیلومتر تخلیه شد.بیلو روسی هم اقدامات لازم را انجام داد. دستگاههای تبلیغاتی روسیه پوشش خبری نسبتا خوبی داد قبلا در حوادثی اینچنینی چون زمین لرزه و مشکلاتی در پلانتوهه ای ارال چنین پوششی داده نمی شد.
سرطان نادر تیروئید در منطقه رشد رد و حوادث جبران ناپذیری از نظر زیست محیطی و بهداشتی رخ داد.این حادثه امنیت راکتورهای روسیه در تمام جمهوری ها استفاده می شد را شدیدا زیر سوال برد. این راکتورها امنیت خوبی نداشتند و گرافیت آنها اشتعال پذیر بود.
مردم آلمان پس از حادثه چرنوبیل خواستار بر چیدن این پلانت ها در شورشان شدند. و تولید الکتریسیته با نیروی هسته ای هم زیر سوال رفت.بسیاری از مسئولین مرتبط با این حادثه تنبیه و اخراج شدند و وزارتی مرتبط با انرژی هسته ای ایجاد شد.اما ار از ار گذشته بود و کابوس هولناک به وقوع پیوسته بود.