ایمنی کودکان در جاده و خیابان

ایمنی کودکان در جاده و خیابان

فرمت: Pdf  تعداد صفحات: 65

چکیده

ایمنی جاده‌ای کودکان، به طور گسترده اجرای محدودیت در خصوص کودک، ایمنی پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و اسکوترسواری و مهارت‌های عابرین پیاده را پوشش می‌دهد. در حالی که والدین نقش بسیار مهمی را در تضمین ایمنی فرزندان و مسئولیت آموزش به آن‌ها در زمینه ایمنی جاده‌ای بر عهده دارند، ممکن است بین انتظارات و خطرات آسیب واقعی به کودکان، تناقض وجود داشته باشد. این پژوهش به آگاهی دادن مستمر والدین به کودکان خود در زمینه ایمنی جاده‌ای کمک کرده و جنبه‌های آن را شناسایی می‌کند.

پژوهش حاضر می‌یابد که آگاهی و رعایت قانون از سوی والدین به طور نسبی در سطح بالایی است، با این وجود، در برخی موارد مشاهده شد که با افزایش سن کودک، رعایت قانون نیز از سوی والدین کاهش یافته است. این موضوع، اهمیت دانش و آگاهی والدین را در زمانی که کودک با ممنوعیت جدیدی مواجه می‌شوند، برجسته‌تر و نمایان‌تر می‌کند. والدینی که دارای نوزاد هستند نسبت به تصادفات ناشی از پیاده‌روی، هوشیار و آگاه بوده و به‌طور منظم هنگام عبور از چنین محدوده‌هایی اطراف را با دقت نگاه می‌کنند؛ این امر خود سبب آموزش به کودکان شده و زمانی که بزرگ می‌شوند با مشکل کمتری روبه‌رو هستند. تعداد بسیار اندکی از کودکان ۷ ساله یا کوچک‌تر به طور مستقل و به تنهایی به قدم‌زدن یا دوچرخه‌سواری می‌پردازند، در این میان والدین معتقدند که سن مناسب برای پیاده‌روی مستقل کودکان بین ۹ تا ۱۲ سال است. به نظر می‌رسد که این مسائل در جوامع با تنوع فرهنگی و زبانی گوناگون کمی متفاوت باشد.

یافته‌های اصلی به دست آمده از مصاحبه با سازمان‌های متولی ایمنی جاده‌ای کودکان

۱.۱.۳ مروری کوتاه

سیاست‌ها، منابع و اطلاعات ایمنی جاده‌ای کودکان در استرالیا، توسط برخی سازمان‌هایی که به صورت مشترک و جمعی کار می‌کنند، تدوین می‌گردد. این سازمان‌ها عبارتند از:

• سازمان ویک‌ورد: با همکاری والدین، سیاست‌ها، برنامه‌ها و منابع ایمنی جاده‌ای کودک را تدوین و سرمایه‌های موردنظر را تأمین می‌کند.
• کمیسیون تصادفات جاده‌ای: با همکاری والدین، سیاست‌ها، برنامه‌ها و منابع ایمنی جاده‌ای کودک را طراحی و سرمایه موردنظر را تأمین می‌کند.

• باشگاه اتومبیل‌رانی سلطنتی استرالیا: با همکاری والدین به طراحی سیاست‌ها، منابع و برنامه‌های ایمنی جاده‌ای کودک می‌پردازد. همچنین، خدمات مربوط به تجهیزات ایمنی کودک در خودرو را ارائه می‌کند.
• بنیاد ایمنی کودک¹: یک بنیاد مستقل و غیرانتفاعی است که در زمینه جلوگیری از مرگ‌ومیر و آسیب به کودکان در اثر تصادفات به تحقیق و پژوهش می‌پردازد. این بنیاد، اطلاعات لازم در مورد تجهیزات ایمنی و دیگر مسائل ایمنی جاده‌ای کودک را به خانواده‌ها ارائه داده و از سوی سازمان‌های دولتی (نظیر کمیسیون تصادفات جاده‌ای و باشگاه اتومبیل‌رانی سلطنتی استرالیا) و غیردولتی کمک مالی دریافت می‌کند تا به ارائه اطلاعات دقیق و مهم در زمینه تجهیزات ایمنی کودک بپردازد. همچنین، این بنیاد آموزش‌های لازم در مورد نحوه استفاده از این تجهیزات را به والدین و کارمندان آن به آموزش رایگان کودکان می‌پردازند.
• انجمن آموزشی ابتدایی استرالیا: این سازمان بالاترین مرجع به عنوان صدای والدین و از ارائه دهنده‌های لوازم و تجهیزات ایمنی جاده‌ای کودک به شمار رفته و برنامه‌های آموزشی برای تمام کودکان را اجرا می‌کند. این سازمان از سوی ویک‌ورد تأمین مالی شده تا برنامه شروع ایمن² را برای مربیان کودکان بالای ۶ سال شامل جلساتی مربوط به اطلاعات لازم درخصوص ایمنی کودک به پرستاران سلامت مادران¹، مراقبت خانواده به صورت روزانه، مربیان کودکان، جوامع با تنوع فرهنگی و زبانی و سازمان‌های مرتبط با حمل‌ونقل و سفر کودکان اجرا کند.

۲.۱.۳ تجهیزات ایمنی کودک: مسائل و منابع

مصاحبه با سازمان‌های متولی ایمنی جاده‌ای کودکان نشان داده است که بیشترین نگرانی و سؤال والدین در زمینه صندلی ایمنی کودک در خودرو، در مورد زمان انتقال از مرحله پیشین به مرحله بعدی این نوع تجهیزات بوده است. به ویژه، بنیاد ایمنی کودک ۵ پرسش اصلی که در مصاحبه تلفنی با والدین انجام داده، به شرح زیر آورده است:

• کدام صندلی برای کودک من باید استفاده شود؟
• کجا می‌توانم صندلی کودک مناسب تهیه کنم و هزینه آن چقدر خواهد شد؟
• نحوه استفاده از مهار و کمربند ایمنی کودک در خودرو چگونه است؟
• نحوه استفاده از صندلی ایمنی بالشتی (ویژه پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها) چگونه است؟
• چگونه می‌توان سه صندلی ایمنی کودک را در صندلی عقب خودرو نصب کرد؟

نحوه نصب و قرارگیری تجهیزات ایمنی

سازمان‌های متولی ایمنی جاده‌ای کودکان گزارش داده‌اند که اغلب والدین در مورد چگونگی قرارگیری و نصب تجهیزات ایمنی نگران و سردرگم هستند. این سازمان‌ها از این امر نگران هستند که دستورالعمل تولید و راهنمای نصب این وسایل ایمنی بسیار پیچیده هستند؛ از این‌رو معتقدند که نحوه دستورالعمل‌ها و راهنمای نصب باید برای والدین به طور درست توضیح داده شود که این امر می‌تواند شامل سی‌دی‌ها و دی‌وی‌دی‌های آموزشی باشد.

بررسی انجام شده در مورد صندلی ایمنی کودک نشان می‌دهد که ۷۰ درصد صندلی‌ها به طور نادرست نصب شده یا اینکه درست نصب شده اما متناسب با رشد کودک تنظیم نشده بودند. البته برخی از فروشگاه‌های تجهیزات ایمنی، بر اساس کاتالوگ کالا خودشان به صورت حرفه‌ای برای مشتری تنظیم و نصب می‌کردند، اما در این مورد نگرانی وجود دارد که دانش برخی از نصاب‌ها نسبت به نصب و تنظیم این تجهیزات ایمنی پایین باشد. این معضل تا اندازه‌ای به این علت است که هیچ‌گونه آموزش اجباری برای نصاب‌های تجهیزات ایمنی کودک وجود ندارد. با این وجود، برخی از سازمان‌ها، آموزش‌ها و خدمات نصب و تنظیم تجهیزات ایمنی را ارائه می‌دهند که برخی از آنها به شرح زیر است:

• باشگاه اتومبیل‌رانی سلطنتی استرالیا لیستی از نصاب‌ها را در تارنمای خود معرفی کرده است.
• منابع تجهیزات ایمنی کودک استرالیا¹، دوره‌های آموزش نصب تجهیزات ایمنی کودک در خودرو را برای والدین برگزار می‌کند.

• بنیاد ایمنی کودک دارای لیستی از نصاب‌ها است که اغلب آنها دوره‌های تجهیزات ایمنی را طی کرده و مدارک لازم را دریافت کرده‌اند.

انتخاب و انتقال

در اینجا منابع قابل توجه (به صورت برخط، ویدئو، صدا، دفترچه‌های اطلاعاتی و سی‌دی) وجود دارد که توسط سازمان‌های متولی ایمنی جاده‌ای کودکان در زمینه انتخاب نوع تجهیزات ایمنی، زمان انتقال کودک به مرحله بعدی و نحوه استفاده از این تجهیزات ایمنی، اطلاعات لازم را ارائه می‌دهند. گزارش سازمان‌های بالا نشان می‌دهد که والدین بیشتر گرایش به پیروی از قانون دارند تا اینکه بهترین عمل را داشته باشند.

برای مثال:

• انتقال به صندلی بزرگسال در سن ۷ سالگی مطابق با قانون – نیاز به شناخت بیشتر دستورالعمل‌های ارتفاع و ارتقاء بهتر آزمون پنج گزینه‌ای برای انتقال از صندلی کمکی به صندلی ماشین بزرگسال دارد.
• اجازه نشستن در صندلی جلو را در سن ۷ سالگی به کودک می‌دهد.

در اینجا به هیچ وجه استفاده از تجهیزات ایمنی دست دوم به علت نداشتن اطلاعات درباره مقاومت و تاریخ مصرف آنها که ممکن است در تصادف به خوبی عمل نکنند، توصیه نمی‌شود. سازمان‌های مربوطه دو برنامه آگاه‌سازی در مورد عدم استفاده از وسایل ایمنی غیرایمن در خودرو را ارائه داده‌اند:

• سازمان اس‌تی‌کیلدا ۱ در مورد اهدای کالاهای دست دوم برای افرادی که توانایی تهیه محصولات نو را ندارند، معیارهای سختگیرانه‌ای را بیان می‌کند، چرا که ممکن است خطرات جبران‌ناپذیری در پی داشته باشد.

• برنامه‌ای در دولت محلی آغاز گردیده که به جمع‌آوری تجهیزات ایمنی دست دوم به منظور جلوگیری از استفاده دوباره آنها می‌پردازد و مردم را از تهیه و خرید این تجهیزات منع می‌کند.

۳.۱.۳. پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری مستقل کودکان: مسائل، اطلاعات و منابع

در استرالیا، سیاست‌ها و برنامه‌های ایمنی جاده‌ای کودکان، بر یادگیری بهترین اصول عملی است. سیاست دولت استرالیا این است که کودکان را تشویق کند تا بر اساس چارچوب کیفیت ملی آموزش، مستقل باشند؛ هدف آن ارائه ابزارها و توانایی‌هایی به کودکان برای مدیریت دنیای خود پیروی از قوانین و مقررات است (آموزش‌هایی مانند نگاه به راست یا نگاه به چپ در هنگام عبور از خیابان). سیاست سازمان ویک‌آورد کاهش سرعت مجاز در اطراف مدارس به ۴۰ یا ۳۰ کیلومتر بوده تا امکان پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری مستقل و ایمن از خانه تا مدرسه یا بالعکس برای کودکان فراهم شود. گزارش‌ها حاکی از آن است که والدین برای سفرهای مستقل کودکان (دوچرخه‌سواری، پیاده‌روی و …) نیاز به راهنمایی و کمک دارند. پژوهش حاضر پیشنهاد می‌دهد که در استرالیا، ۱۰ سالگی سنی است که در آن والدین معمولاً به کودک خود اجازه پیاده‌روی مستقل را می‌دهند، البته، والدین فکر می‌کنند کلاه ایمنی فقط برای دوچرخه‌سواری لازم بوده و برای اسکوتر، اسکیت‌بورد یا دیگر وسایل بازی چرخ‌دار لزومی ندارد.

ادامه مطلب را با دانلود فایل پیوستی مشاهده کنید.

حتما بخوانید:

⇐ تجهیزات ایمنی کودک در وسایل نقلیه موتوری

⇐ ایمنی و ارگونومی کودکان در داخل اتومبیل

⇐ آسیب ها و حوادث تهدیدکننده کودکان