ارزیابی ریسک از دیدگاه ماکروارگونومی در جهت بهبودی صنایع
ارزیابی ریسک از دیدگاه ماکروارگونومی در جهت بهبودی صنایع
ارزیابی ریسک از دیدگاه ماکروارگونومی در جهت بهبودی صنایع
فرمت: Pdf تعداد صفحات: 16
موضوعات:
- مقدمه
- مطالعه متون
- هدف مطالعه
- توسعه ابزار ارزیابی ریسک ماکروارگونومی
- جمع آوری اطلاعات
- بررسی ابزار ارزیابی ریسک ماکروارگونومی
- تحلیل درجه بندی مصاحبه کننده
۱. چکیده
در این مقاله ابزاری جهت ارزیابی ریسک از دیدگاه ماکرو ارگونومی بر اساس دامنه، سادگی، کاربرد، فایده، قابلیت اطمینان و ویژگی شغلی ارائه شده است. شاخص فشار نسبی RSI طوری فرمولبندی شده تا پارامترهای چندگانهای از قبیل فرکانس، دوام، تکرار، وزن، نیرو، مسافت طی شده و مسافت افقی را محاسبه نماید.
مقدمه
در سالهای اخیر ارزیابی ارگونومی عوامل خطر ـ مرتبط با صدمات اسکلتی ـ عضلانی به طور وسیعی در محلهای کار انجام شده است، گرچه سطح جزئیات ممکن است مختلف باشد. روشهای ارزیابی ریسک را میتوان در دو گروه ارزیابی ریسک ماکرو ارگونومی و میکرو ارگونومی دستهبندی کرد. (شکل شماره 1)
شکل ۱- روشهای ارزیابی ریسک ارگونومی
ارزیابی ریسک از دیدگاه میکرو ارگونومی معمولاً در ادامه ارزیابی ریسک از دیدگاه ماکرو ارگونومی میآید، و جزئیات بیشتری درباره موارد تحلیل شده را فراهم میکند و وقتگیر است. از طرف دیگر، اطلاعات ثبت شده در ارزیابی ریسک از دیدگاه ماکرو ارگونومی، تحلیل عمومی از ریسک محتمل صدمات ناشی از شکلهای مختلف داده و میتواند در تصمیمگیری روی بودجه و تخصیص زمان برای تحلیلهای مفصلتر (به عبارت دیگر ارزیابی میکرو ارگونومی ریسک) به مدیریت کمک کند.
ارزیابی ریسک ماکرو معمولاً وقتی مؤثر است که تعداد زیادی از شغل ها مطالعه و تحلیلگران شغل اطلاعات کمی درباره شغلهای مختلف داشته باشند.
بیشتر محققان روی توسعه روشهای ارزیابی ریسک ماکرو ارگونومی متمرکز شدند. این رویکردها برای ارزیابی شغل هایی به کار میرود که در سطح ارزیابی ریسک ماکرو سنجیده شده باشند و یافتهها معمولاً اقدامات بیشتری را در ردههای کنترل مهندسی و اجرایی پیشنهاد کنند. (شکل شماره ۲)
شکل ۲ – ارزیابی ریسک از دیدگاه میکروارگونومی
تحقیقات محدودی با هدف توسعه و تست روشهای ارزیابی ماکرو ارگونومی انجام شده است. به این لحاظ این قبیل تکنیکها، جزء مهمی از فرآیندهای نظارت بر سلامتی موجود در سراسر جهان به شمار میآیند.
مطالعه متون
کی سرلینگ (1992) چک لیستی برای تعیین عوامل خطرزا که با پوسچرهای نامناسب پاها، تنه و گردن مربوط هستند ارائه داد. کی سرلینگ (1993) چک لیست دیگری برای ارزیابی ریسک مرتبط با اختلالات ضربهای تجمعی (CTD) قسمت فوقانی بدن طراحی کرد.
چک لیست نامبرده در 6 گروه: اطلاعات مربوط به کارگر، حرکات تکراری، فشار مکانیکی، نیرو، پوسچر و ابزارها، محدود به ابزارهای دستی و تجهیزات طبقهبندی میشوند.
چک لیستهایی که توسط کی سرلینگ و همکارانش ارائه شده بود، به ارزیابی پوسچرهای نامناسب مرتبط با بعضی بخشهای بدن بودند. لیف شیتز و آرمسترانگ (1986) چک لیستی برای ارزیابی قسمت فوقانی بدن پیشنهاد کردند که شامل بیست سؤال، مشتمل بر فشار فیزیکی، نیرو، پوسچر و فرکانس حرکات بود. هر سؤال به یک پاسخ دو جوابی احتیاج داشت. پاسخ مثبت نمایانگر کار خوب و پاسخ منفی به مفهوم این بود که به بهبود یا اصلاح نیاز است. این چک لیست برای ارزیابی کلی کار طراحی نشده بود.
رامسی (1987) چک لیستی مشتمل بر فاکتورهایی از قبیل رفتار فیزیکی کارگر، ابزارها، تجهیزات و بلند کردن مواد را ارائه داد. این چک لیست در یک دوره 14 ماهه در کارخانه ذوب و ریختهگری فلز مورد تأیید قرار گرفت. به واسطه تکنیکهای نمونهبرداری استفاده از چک لیست وقتگیر بود. چک لیست جامع توسط فراسر طراحی شد، که مشتمل بر اطلاعات دموگرافی و کاری، مسائل مربوط به سازمان در خصوص سلامت و ایمنی شغلی، چیدمان ایستگاه کاری، نیازهای ذهنی و ادراکی، نیازهای فیزیکی، محیط فیزیکی و محیط شیمیایی بود.
این لیست ممکن است چارچوبی عالی برای طراحی یک ایستگاه کاری فراهم کند، اما برای ارزیابی محلهای کار موجود آنان نیست.
اداره کار آمریکا (1972) کتابی جامع جهت تحلیل شغل چاپ کرد. در سال 1982 کتاب مذکور مورد بازنگری قرار گرفت و روشهای مطرح شده در آن آسانتر و قابل فهمتر گردید. اسمیت و همکاران (1982) خاطر نشان کردند که این روشها بعضی ملاحظات مهم ارگونومی را نادیده میگیرند.
ادامه مطلب را با دانلود فایل پیوستی مشاهده کنید.
برای دیدن لینک دانلود در سایت ثبت نام و اکانت خود را ویژه کنید
ورود یا ثبـــت نــــاممزایای اشتراک ویژه : دسترسی به آرشیو هزاران مقالات تخصصی، درخواست مقالات فارسی و انگلیسی، مشاوره رایگان، تخفیف ویژه محصولات سایت و ...
حتما بخوانید:
⇐ روش مصاحبه ای در ماکروارگونومی
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.