طرح ریزی برنامه خطرات قوس الکتریکی

طرح ریزی برنامه خطرات قوس الکتریکی

فرمت: Pdf  تعداد صفحات: 19

۱- مروری بر فرآیند طرح‌ریزی

فرآیند طرح‌ریزی برنامه خطرات قوس الکتریکی، به شرح زیر می‌باشد:

1. الزامات: چه کاری باید انجام شود؟
2. اجرا و عملیات، چه کسی: مسئول چه کاری است؟
3. جدول زمان‌بندی: چه وقتی و به چه مدت؟
4. روش‌شناسی و روش‌های اجرایی: چگونه این کار باید انجام شود؟
5. بودجه: هزینه آن چه مقدار است؟
6. نتیجه نهایی: به چه چیزی باید دست پیدا کنیم؟

مولفه‌های فرآیند برنامه‌ریزی شامل موارد زیر می‌باشد:

۱- مرور عملکردها و منابع موجود:

الف) میزان و شدت در معرض خطر بودن

ب) برنامه ایمنی موجود

ج) منابع انسانی

د) اندازه توان برق و بزرگی سیستم و اطلاعات فنی ثبت شده قابل دسترسی.

ح) منابع مالی

۲- فورمولاسیون شاخص‌ها، اهداف و مقاصد برنامه

۳- انتخاب منابع انسانی

۴- انتخاب روش ارزیابی

۵- تخمین و برآورد تلاش‌های انسانی (ساعات کاری)

۶- تخمین هزینه

هزینه تجهیزات حفاظت فردی می‌تواند فقط بعد از تکمیل ارزیابی خطر تعیین شود، با این وجود از تخمین هزینه‌های اولیه تجربی می‌توان برای فرآیند بودجه‌بندی استفاده نمود.

۲- مروری بر منابع و عملکردهای موجود

قبل از آغاز برنامه خطرات قوس الکتریکی، لازم است که عملکردهای ایمنی و مواجهه با خطرات، ارزیابی شوند. برنامه خطرات قوس الکتریکی به طور کلی بخشی از برنامه ایمنی برق بوده که خود زیرمجموعه برنامه ایمنی کلی شرکت می‌باشد. شرکت و کارگران آن باید علاوه بر روش‌هایی که برای کاهش مواجهه با خطرات قوس الکتریکی طراحی شده، از دیگر عملکردهای ایمنی سازمان نیز تبعیت کنند. روش‌های اجرایی مربوط به قوس الکتریکی براساس روش‌های اجرایی ایمنی برق مانند قفل و برچسب (لوتو) می‌باشند.

۱-۲- مزیت‌های مرور عملکردهای موجود

مرور موقعیت‌های موجود، که مزایای زیر را در بر خواهد داشت:

1. تفکر و ارائه پیشنهاد در خصوص اینکه چه فعالیت‌هایی را باید با نیروی انسانی خود سازمان انجام دهند و چه فعالیت‌هایی باید برون‌سپاری گردد و چگونه مسئولیت‌ها به گروه‌های کاری موجود محول شوند.
2. تفکر و ارائه پیشنهاد در خصوص اینکه آموزش‌هایی مورد نیاز است که باید در نیازسنجی آموزشی مد نظر قرار گیرد. اگر سطح آموزش فعلی برای روش‌های ایمنی کافی نباشد، آموزش مواجهه با قوس الکتریکی می‌تواند با دیگر آموزش‌های ایمنی ترکیب شود، که در نتیجه هزینه‌های کلی، زمان و تلاش‌ها به حداقل می‌رسد. همچنین برنامه آموزشی می‌تواند به گونه‌ای طراحی شود که مطابق با درک و سطح تجربه کارگران برگزار گردد.
3. ارزیابی کلی خط مشی ایمنی شرکت: تصویری از موارد ایمنی و اولویت‌ها و تعهدات شرکت‌ها که شرایط برنامه ایمنی را کنترل می‌کند، باید مد نظر قرار گیرند. خط مشی باید شامل چشم انداز و شرح ارزش‌ها با توجه به موضوعات ایمنی، اهداف و اندازه‌گیری‌ها، مشارکت واحد ایمنی و تفویض مسئولیت مدیریت آن و تخصیص بودجه باشد. این بررسی در صورت نیاز می‌تواند برای تغییر خط مشی‌ها موقعیت ایجاد کند.
4. تفکر و ارائه پیشنهاد در خصوص منابع مالی مورد نیاز: میزان دقیق منابع مورد نیاز فقط بعد از طراحی برنامه‌ها، شفاف و مشخص خواهند شد. با این وجود، بررسی، نقطه شروعی برای اجرای یک برنامه است. اگر سازمان یک برنامه ایمنی بسیار قوی داشته باشد، آنگاه مدنظر قرار دادن برنامه خطرات قوس الکتریکی به منابع زیادی نیاز نخواهد داشت که البته این موضوع برای سازمان‌هایی که برنامه‌های حاشیه‌ای داشته و یا اصلاً برنامه‌ای ندارد، صدق نمی‌کند. کل منابع مالی مورد نیاز بستگی به توسعه برنامه ایمنی سازمان داشته که ممکن است تمایل به آوردن آن‌ها را داشته باشد.

۲-۲- تعیین سطح مواجهه با خطرات قوس الکتریکی

اجرای برنامه کاهش خطرات قوس الکتریکی بستگی به سطح ریسکی دارد که کارگران در مواجهه با آن قرار می‌گیرند. برای تعیین سطح ریسک، باید نکات زیر را مد نظر قرار داد:

1. خط مشی در مورد انجام کار بر روی تجهیزات برق‌دار: بعضی از شرکت‌ها اجازه نمی‌دهند که کارگران بر روی تجهیزات برق‌دار کار کنند و هرگونه اقدامی بر روی این تجهیزات فقط بعد از قطع برق تجهیزات انجام می‌گیرد. کار بر روی تجهیزات بی برق باید هدف هر شرکت باشد. در چنین مواردی، خطر قوس الکتریکی به حداقل می‌رسد. با این وجود، باید به خاطر داشت که قوس الکتریکی می‌تواند در زمان کلیدزنی روی تابلوی برق یا قطع برق تجهیزات رخ دهد. همچنین قوس‌ها می‌توانند در بخش‌های الکتریکی زنگ زده و پوسیده هم روی دهند. کارگران نزدیک تجهیزات ممکن است در مواجهه با انرژی قرار بگیرند، حتی اگر بر روی تجهیزات کار نکنند.
2. تعداد کارگرانی که بر روی یا نزدیک تجهیزات برق‌دار کار می‌کنند: هر چه تعداد کارگران بیشتر باشد، مقدار ریسک افزایش می‌یابد. بنابراین، نیاز به برنامه دقیق‌تری برای کاهش خطرات قوس الکتریکی می‌باشد. همچنین پیمانکاران باید از برنامه ایمنی استفاده کرده که از برنامه ایمنی تبعیت نمایند.
3. تعداد دفعاتی که کارگران نزدیک تجهیزات برق‌دار قرار می‌گیرند: چنانچه تعداد و تناوب مواجهه با تجهیزات برق‌دار در یک سازمان کم باشد، ضرورتی به داشتن یک برنامه دقیق و پرکار نبوده و یک دستورالعمل ساده کفایت می‌کند.
4. سطح ولتاژ: برای تجهیزاتی که ولتاژ ضعیف دارند (۲۴۰ ولت یا کمتر) و با ترانسفورماتورهای قدرت پایین تغذیه می‌شوند (۱۲۵ kVA یا کمتر)، خطر بالقوه اندک است و در نتیجه لازم نیست که در ارزیابی خطر قوس الکتریکی لحاظ شوند. البته هر چه قدرت ترانسفورماتور بزرگتر باشد، میزان ریسک هم بیشتر خواهد شد.
5. فرآیندهای دائم: تأسیساتی که به طور دائم کار می‌کنند، ممکن است مستلزم کار مداوم بر روی بخش‌های برق‌دار مانند تابلوهای فرمان الکتروموتورها یا تابلوهای برق باشند. برای چنین تجهیزاتی، میزان ریسک بیشتر می‌شود. در صورت امکان باید بر روی دستگاه‌های بی برق کار نمود.
6. اندازه سیستم: سیستم‌های بزرگ به خاطر جریان‌های خطای بزرگتر، خطر قوس الکتریکی بیشتری دارند.
7. شرایط سیستم: سیستم‌هایی که به طور مرتب تعمیر و نگهداری نمی‌شوند، احتمال ریسک بیشتری در زمینه قوس الکتریکی دارند.

ادامه مطلب را با دانلود فایل پیوستی مشاهده کنید.

حتما بخوانید:

⇐ ایمنی برق و تجهیزات حفاظتی الکتریکی چیست؟

⇐ آیین نامه حفاظتی تاسیسات الکتریکی در کارگاه ها

⇐ علل ایجاد قوس الکتریکی