آسیب استنشاقی ناشی از گرما، دود یا محرک های شیمیایی

آسیب استنشاقی ناشی از گرما، دود یا محرک های شیمیایی

فرمت: Pdf  تعداد صفحات: 16

فهرست:

• ویژگی های بالینی
• تشخیص
• مرور کلی مدیریت
• جمعیت های خاص
• آسیب استنشاقی غیر از دود
• بیماری زایی و مرگ و میر

محل و شدت آسیب بستگی به عوامل مختلفی دارد منبع احتراق سایز و قطر پارتیکل های استنشاقی و حلالیت گاز. آسیب مستقیم ناشی از سموم توسط اجزای دود با وزن مولکولی پایین تر ایجاد می شود به دلیل ویژگی هایی مانند pH، توانایی در تولید رادیکال های آزاد و قابلیت رسیدن به راههای هوایی انتهایی و آلوئول ها بر اساس محل اصلی آسیب، آسیب استنشاقی به سه نوع آسیب در راه هوایی فوقانی سیستم تراکئوبرونشیال یا پارانشیم ریه طبقه بندی می شود.

آسیب راه هوایی فوقانی: آسیب اصلی در راه هوایی فوقانی بالای (طناب های صوتی) است. آسیب اولیه منجر به بروز اریتما اولسر و ادم می گردد.

در آسیب ترکیبی سوختگی و استنشاقی تجویز تهاجمی مایعات که برای درمان شوک ناشی از سوختگی لازم است، باعث ایجاد ادم زودرس می شود همچنین سوختگی در صورت و گردن ممکن است باعث تغییر شکل آناتومیکی یا فشار خارجی بر راه هوایی فوقانی شود و مدیریت راه هوایی را پیچیده کند.

آسیب به عملکرد مژک ها فرآیند پاکسازی فیزیولوژیکی راه هوایی را مختل کرده و خطر عفونت باکتریایی را برای چندین هفته افزایش میدهد ،همچنین افزایش تولید ترشحات غلیظ میتواند باعث انسداد راه هوایی ،انتهایی آتلکتازی و اختلال در تبادل گاز شود.

آسیب تراکئوبرونشیال – علائم بالینی شامل سرفه مداوم و خس خس سینه ترشحات تنفسی حاوی دوده، افزایش تلاش برای تنفس که منجر به کاهش تهویه می شود. اریتما، هایپرمیا و افزایش شنت ریوی ناشی از آتلکتازی است. انتقال پروتئین از عروق باعث تشکیل اگزودا و کست در راه های هوایی شده که منجر به آتلکتازی می شود. این فرایندها در ایجاد ناهماهنگی تهویه-پرفیوژن نقش دارند که مکانیزم اصلی هیپوکسمی پس از آسیب استنشاقی است.

آسیب پارانشیم ربه – آسیب به پارانشیم ریه با تأخیر رخ میدهد فاصله زمانی بین آسیب اولیه و کاهش نسبت (PaO2:FiO2) با شدت آسیب ریوی ارتباط دارد هرچه این فاصله زمانی کوتاه تر باشد شدت آسیب بیشتر است. آسیب به پارانشیم ریه با آتلکتازی می شود در نتیجه اکسیژناسیون مختل می گردد. انسداد راه هوایی و آتلکتازی خطر ابتلا به پنومونی را افزایش میدهد.

سمیت سیستمیک – اثر مستقیم سیستمیک آسیب استنشاقی به دلیل تنفس مواد سمیای است که در اثر احتراق یا پیرولیز تشکیل میشوند. دو گاز مهم که با افزایش بیماری زایی و مرگ و میر همراه هستند مونوکسید کربن و سیانید هیدروژن میباشند.

مسمومیت با مونوکسید کربن – مونوکسید کربن یکی از شایعترین علل مرگ فوری پس از آسیب استنشاقی است. در همه بیماران دچار آسیب استنشاقی یا سوختگی ناشی از آتش سوزی خانگی باید تا زمانی که خلافش ثابت نشده، به مسمومیت با مونوکسید کربن مشکوک شد.

پالس اکسی متری نمیتواند مسمومیت با مونوکسید کربن را شناسایی کند. سطح کربوکسی هموگلوبین با استفاده از دستگاه CO- اکسی متری بر روی خون شریانی یا وریدی اندازه گیری می شود.

سیانید هیدروژن – سیانید هیدروژن شکل گازی سیانید (CN) است، گازی بیرنگ با بویی شبیه بادام تلخ است. تشخیص مسمومیت با سیانید در دوره اولیه پس از سوختگی دشوار است زیرا علائم غیراختصاصی هستند و سطح سیانید به موقع قابل اندازه گیری نیست که از نظر بالینی معنا داشته باشد با توجه به احتمال بالای وجود آن در صحنه آتش سوزی، در هر بیمار مبتلا به آسیب استنشاقی باید مسمومیت با سیانید را در نظر گرفت.

درمان مسمومیت با سیانید باید در هر بیماری که برای استنشاق دود تحت درمان قرار دارد مدنظر باشد. درمان را می توان در بیمارانی که در معرض خطر هستند و علائمی مانند کاهش سطح هوشیاری ایست قلبی یا نارسایی قلبی دارند آغاز کرد حتی بدون تأیید آزمایشگاهی

ویژگی های بالینی

شرح حال و معاینه فیزیکی – اطلاعات مهم شامل مواجهه با شعله دود یا مواد شیمیایی مدت زمان مواجهه، قرار گرفتن در فضای بسته و سابقه از دست دادن هوشیاری است.

علائم عمومی مانند سرگیجه، تهوع یا استفراغ ممکن است گزارش شوند. در هر بیماری که با سابقه استنشاق دود مراجعه می کند، تا زمانی که سطح طبیعی کربوکسی هموگلوبین تأیید نشده باشد باید مسمومیت با مونوکسید کربن را مفروض دانست.

علائم بالینی آسیب راه هوایی فوقانی مانند دشواری در تنفس ممکن است تا زمانی که ادم به قدری شدید شود که قطر راه هوایی را به طور قابل توجهی کاهش دهد مشهود نباشد. علائم آسیب به راه های تنفسی تحتانی ممکن است شامل تنگی نفس و سرفه همراه با خلط باشند.

یافته های فیزیکی ممکن است شامل سوختگی صورت، سوختگی یا سوختگی مختصر مژک های بینی، دوده در ناحیه دهان و حلق، مجاری بینی راههای هوایی ابتدایی و خلط سیاه رنگ باشند. سایر علائم آسیب به راه هوایی فوقانی عبارتند از گرفتگی صدا و استریدور استفاده از عضلات فرعی تنفسی و رترکشن بین دنده ای باشد علائم آسیب به راههای هوایی تحتانی ممکن است شامل تاکی ،پنه کاهش صداهای ریوی، خس خس، رال، رونکای یا استفاده از عضلات کمکی تنفسی باشند.

یافته های آزمایشگاهی: بررسی های آزمایشگاهی پایه باید انجام شوند: CBC، الکترولیت ها، اوره خون، کراتینین، سطح لاكتات و غربالگری مواد سمی همچنین باید گازهای خون شریانی (ABG) برای اندازه گیری با CO اکسی متری شامل اشباع اکسی هموگلوبین غلظت کربوکسی ،هموگلوبین متهموگلوبین و سطح سیانید (در صورت نیاز) درخواست شود.

تصویر برداری قفسه سینه: در ارزیابی اولیه بیمار آسیب دیده معمولاً رادیوگرافی قفسه سینه انجام می شود، اما حساسیت آن برای تشخیص آسیب استنشاقی پایین است. بیشتر بیماران دچار آسیب استنشاقی در زمان مراجعه رادیوگرافی قفسه سینه

طبیعی دارند، و حتی در صورت مشاهده یافته های تغییر، شدت آسیب اغلب دستکم گرفته می شود. وجود اوپاسیتی در تصاویر اولیه قفسه سینه به عنوان نشانه ای از آسیب شدید و پیش آگهی بد در نظر گرفته شده است.

معمولا برای ارزیابی آسیب استنشاقی به تنهایی سی تی اسکن قفسه سینه را انجام نمی دهیم، ولی بیمارانی که آسیب های همزمان دارند ممکن است به دلیل دیگر تحت سی تی اسکن قفسه سینه قرار گیرند. افزایش ضخامت جدار برونش نشانه آسیب است.

ادامه مطلب را با دانلود فایل پیوستی مشاهده کنید.

حتما بخوانید:

⇐ گاز های سمی, خورنده, اکسید کننده و محرک

⇐ گازهای حاصل از حریق

⇐ سم شناسی ترکیبات شیمیایی